İtirafname - 05 Eylül 2008

Kendimden kaçışımın belirtisi mi bunlar, kendime kaçışımın mı?

Yine içe kapanma isteğim ama bir yandan da birilerine sığınmaya çalışmalarım arttı. Sanırım bir beden büyük geldi bugüne kadar yaşadıklarım. Ne yapacağını bilmez halde oradan oraya savruluyorum. Kime gitsem sıkılıyorum, öylece dursun konuşmasın istiyorum. Yalnızken de yapamıyorum. Kendimden kaçmaya çalışıyorum, benliğimin tam ortasında buluyorum kendimi. Üstüme kapılar kapamak istiyorum, kocaman kilitler takmak. Ruhum orada hapsolsun da, çıkamasın istiyorum. Anlam vermek istiyorum yaşananlara. Manasızlıkları uzaklaştırmak istiyorum. Eski şarkıları dinlemekten çok sıkıldım, yeni şarkılarım olsun istiyorum. Yeni diyarlar göreyim. Herşeyim yenilensin birden. Yeni kitaplar okuyayım istiyorum, elime almamla kapamam bir oluyor. Yeni kelimeler öğreneyim, kurabileceğim yeni cümlelerim olsun istiyorum. Dışardan gamsız gibi görünmeyi, içimde ise hesaplaşmanın hiç bitmemesini istiyorum. Başkaları değil de, kendi kendimi yaralamak istiyorum belki de. Savunmalarım olmasın, paylaşımlarım olsun istiyorum. Öyle hayata falan da küsmeyeyim ama biraz uzaklaşayım istiyorum kendimden, çevreden, oradan, buradan, şuradan, falan, filan. Fazlasıyla attığım kahkahaların nedenini çözmek istiyorum. Bu bir hastalık olmalı, bu mutlu kare biraz fazla. Sürekli saçma sapan yazılar yazayım istiyorum, daha sonra da 'Depresyon Günlüğü' ismiyle piyasaya sunmayı J. Biraz daha fazla uyuyayım istiyorum, en azından işe gözüm açık gideyim. Hıncımı çıkarmak için telefonumu bazen günlerce kapalı tutmak istiyorum -açık olduğunda çok arayan var gibi- ya da fazlalık numaralardan temizlemek rehberimi. Evde kalınca deli gibi derleyip toparlamaya vuruyorum kendimi, "bir de kendimi derleyip toparlasam" diye iç geçiriyorum. Deli gibi çalışayım istiyorum sadece, aklıma hiçbirşey takılmasına fırsat bırakmayayım. Ukala insanların yanından geçerken yüzlerine tükürmek istiyorum, sonra durup değmez diyorum. Temiz kalpli olmaktan sıkıldım mı bilemiyorum derken içimden, yavaş yavaş dualarımın gözümün önünde gerçekleşmesini görüyorum. O anda vazgeçiyorum kötü olma eğilimimden. Zaten istesem de olamam ki.