Mor günler var şu sıralar hayatımda. Her zaman hızla akıp giden hayat, bana inat ağır çekimde ilerliyor. Anlamı yok en sevdiğim mavinin. Tadı yok şiirlerin, kitapların, yazıların. En sevdiğim yazarları okumuyorum, önceden çok sevdiğim şarkılar çıktığında radyoda değiştiriyorum. Belki de bana eskiyi hatırlatıyor, mutlu günlerimi - çok fazla da günlük güneşlik değildi ama sen vardın en azından. Ellerin vardı, gözlerin, sıcaklığın vardı. Her zaman yüreğimin bir köşesinde en hüzünlü şarkıları dinliyorum, ağlamak istiyorum o da olmuyor. Kocaman bir düğüm geliyor, tam boğazımda kalıyor. Kilitleniyorum bir noktaya ve o noktada yine sen varsın, yine o eski günler var. Ne yapsam silemiyorum hafızamdan. Sen de kaybettiğimi başkalarında arıyorum o da olmuyor. Olan onlara oluyor. Tam herşeyden vazgeçip ölmeyi düşünüyorum.Sen geliyorsun aklıma ve belki... diyorum. Belki bir gün... Belki bir gün beni anlayacaksın. Belki bir gün sarılacağım sana hem de hiç bırakmadan. İşte o zaman ağlayacağım hiç utanmadan, kimsenin ne dediğine aldırmadan ve bulmuşken bir kere seni bir daha hiç bırakmayacağım.
00:15
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder