Denedim, yanılmadım bu kez...

Denemelerim, yanılmalarım diyordum ya hep. Bu kez yanılmadım. Bu kez cam gibi açık ve net gördüm haklılığımı. Geri çekişimi kendimi, uzaklardan bakışımı. İçten içe sevindim haklılığıma. Yanılmalar yormuş beni. Vicdanımla beynim arasında mekik dokurken birden yendim vicdanımı. Ne güzelmiş tamam işte ben normalim demek, kimsenin onayına ihtiyaç duymaksızın. Nedenlerimi sıraladım üst üste. En altta toplayınca 0 kaldı geriye. Eşitledim doğrularla yanlışları. Suçlamayı bıraktım kendimi işte tam da o an. Ne bir vicdan azabı ne de bir ‘acaba’ kaldı içimde. “Dünü yerinde bıraktım”. Yarınlar ise biraz daha net artık. En azından geri bıraktığımı bilmek bazı şeyleri sevindirici. Engellerimi bir bir aşıyorum. Yolumdaki taşları ayıklıyorum. Yakında hiçbiri kalmayacak. Kendime verdiğim sözleri tutmaya başladım. Yakında asarım hepsini gurur tabloma. Ama bugünlük yeter bana bu haklılığımın verdiği huzur bana…