Nasıl da zormuş sesini dahi duymadan günler geçirmek. Nasıl da alışmışım aşkım deyişini duymaya, hergün sıcaklığını hissetmeye. Yanımda olmasan da aynı şehrin havasını soluduğunu, aynı gökyüzüne baktığını bilmek ne kadar da güzelmiş.
Bu nasıl bir özlem böyle. Kalbim sıkışıyor. Gözlerini, yüzünü, ellerini nasıl da özledim.
Sen yokken bir kitap okumaya başladım. O bile sanki inat yapar gibi yokluğuna. Bir şarkı çalıyor diyor kitapta. Şarkının adı ‘herşey silindi ve artık yalnız sen varsın’.
“Senden ayrı olduğum tek bir an yok
Çok uzaklarda olsan bile
Seni taşıyor herşey
Kokular, sesler, seslenişler.
Ne zamandır görmüyor gözlerim
Unuttum tanıdığım ne varsa
Bir tek senin yüzün
Çok uzaklarda olsan bile”
Nasıl da anlatıyor tam olarak şuan hissettiklerimi. Normalde hızla akıp giden zaman bana inadına daha bir aheste sanki. Acelem yok hirbirşeye der gibi. Belirli aralıklarla telefonuma bakıyorum. Gülen yüzün karşılıyor beni. İçime bir ferahlık düşüyor sanki. Öylece dakikalarca bakmak istiyorum gözlerimi ayırmadan.
Anlatması güç hissettiklerimi. En kaba ve kestirme haliyle: ‘Seviyorum seni’.
En kısa zamanda ellerini yeniden hissetmek dileğiyle,
Böcüğün nuray :)
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder