Her zaman söylerim, benim kelimelerim yan yana gelmeye bayılır hep. Ara ara cümleler kurmaya çalışırlar. Uzun zamandır çabaları hep boşa çıkarken, sonunda eksiği buldum cümlelerimdeki. Gizli öznelerim vardı bugüne kadar hep, belki de sözde özneydi. Yüklemimi, tümlecimi cebimde taşırken, bazı öğeler eksikti. Ya ‘sen’ gibi öznelerim yoktu bazı cümlelerde ya da ‘seni’ gibi nesnelerim...
Devrik cümleler kurardım hep. Severdim de hani. Senin gelmenle birlikte kurallı cümleler kurmaya başladım.
Üç noktalı, sonu bir türlü gelmeyen, soru işaretli cümlelerle doluydu defterlerim. Tam noktaları, ünlemleri özlemişken sen çıktın karşıma.
Gizli bir kutumda sakladığım kelimelerim vardı bir de. Aşk gibi, sevgi gibi, mutluluk gibi, heyecan gibi. Koskoca bir kilit vurmuştum üzerine. Şimdi anahtarını çıkarmanın, kelimelerden cümleler, cümlelerden kocaman metinler yaratmanın tam vaktidir. -di’li geçmiş zamanlı yüklemlerimin yerini, şimdiki zamanlı, gelecek zamanlı olanlarla değiştirmenin tam vaktidir.
Satır başlarımda ‘Sen’ ile başladığım cümlelerimin sonuna geldiğimde bile özlemiş oluyorum seni. ‘Sen’ gibi görmek istiyorum heryeri, herşey ‘sen’ koksun istiyorum.
Bütün öğelerim birleşmişken bütün bir cümle kuruyorum. ‘Ben Seni Çok Seviyorum’.
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
1 yorum:
nuray hanım
günlüklerinizi okudum ve çok beğendim.
kelimeleri edebi bir dille adeta dans ettirmişssiniz.
sizi
http://www.bipolaryasam.org/
adresinde yazmaya davet ediyorum.
sevgiler.......
Yorum Gönder