Tanıdık yabancı - 21 Kasım 2008

Nefret mi, kin mi, hasret mi bu ya da hepsinden birer parça var mı içimde sana dair? Nasıl biriktirdim bu kadar çok şeyi seninle paylaşmadan. Nasıl da yüzüne bağırmadım seni kırk yılda bir gördüğümde? Nasıl da sesini duyunca bir garip oluyorum? Adın geçince konuyu kapamaya çalışıyorum. Kıpkırmızı kesiliyorum sinirden. Gözlerim sımsıkı kapalı size dair yazılan şiirleri dinliyorum. Hep eskileri hatırlıyorum seni yad etmek üzere. Yakın zamana dair anımız var mıydı? Yoksa geçen yıllar hiç yaşanmamış mıydı?

Tiyatro müsameremdeki yalnızlığımı mı anlatmalıyım sana, yoksa lise mezuniyetimde kepimle birlikte seni de içimden çıkarıp attığımı mı? Sana gelen yorumların acımasızca bize yöneltildiğini düşündün mü? Sahi ya sen 'bizi' düşünür müydün hiç? Bazı konular hariç aklına gelir miydik? Hangi yemeği severdim ben, saçlarım en son ne renkti hatırlıyor musun? Benim sana dair hatırladıklarım çok az ne yazıkki... En son görüşmemizden sadece suskun dudaklar ve yüzünde biriken çizgileri hatırlıyorum. O çizgilerde bize dair anılar var mı? İleride yanımızda olacak mısın? Yoksa yine ara ara uğrayacak mısın uzaktan bir tanıdık gibi?

Sana karşı olan duygularımı bastırmaktan vücudumun heryeri ağrıyor. Hem yanımızda ol istiyordum hem de çok uzaklarda. Ama iki duygum hariç hiçbirini hissetmiyorum artık sana karşı. kızgın ve bir o kadar da kırgınım sana...

2 gün manik....3 gün depresif...

2 gün manik 3 gün depresif yaşamaktan sıkıldım. Video klipten bozma yalnızlık tavırlarımdan,ne yapacağımı bilmez hallerimden, göz göre göre yanlış seçimlerden, gözü kapalı üst üste saçmalamalardan, kendi kendine nasihatlerden,bir kulaktan girip diğerinden çıkmalarından da....Bir anda mutluluğumun tavan yapmasından, nedensiz enerji patlamalarından, gülümseyen yüzle uyanırken gözümden süzülen yaşlardan da...

Bir kez daha canımın yanmasını gördüm...Yüreğime bu kadar yaklaştım... Gerçeklerle karşılaştım birkez daha- aptala döndüm...Acı sözler duydum - yüreğime iğne gibi batan...Neden?lerimin cevaplarını kendime vere vere aynı hataları yapmak yordu beni...Hergün daha çok ışığa yürümem gerekirken karanlığa sürüklendiğimi gördüm...Umutlarımı bir adım ötemde yitirmem sarstı belki beni. Sürekli ağlaşmak bir yanda nasırlaştırırken yüreğimi, gözlerimi de kan çanağına çevirdi. 'Kahretsin' yerine 'yaşasın' demeyi özledim. Bu kadar da olamaz cümlesini de kurdum yanı başıma.

İyi niyet kurbanı olmak da değil bu aptallığın ta kendisi...İçimde birçok değişik insan varmış aslında, onları da gördüm. Şimdi uzun zamandır kendime verdiğim sözleri tutmanın TAM ZAMANIDIR...